Fizjoterapia

Rehabilitacja jest prawie tak stara jak sama ludzkość. Jej początków możemy doszukiwać się w medycynie zarówno greckiej jak i rzymskiej, gdzie główny nacisk skierowany był na kult pięknego, wysportowanego ciała oraz medycynie dalekiego wschodu, gdzie ruch miał dobroczynny wpływ na  poprawę przepływów życiodajnej energii w ludzkim ciele.
Obecny wygląd rehabilitacji, jako proces medyczno-społeczny rozwinął się
po II wojnie światowej. Została ona wówczas włączona do faz terapii
osób chorych, po diagnozowaniu i leczeniu. Rehabilitacja opiera się na
czterech podstawowych zasadach: powszechności, kompleksowości; wczesności oraz ciągłości.

Rehabilitacja medyczna – fizjoterapia składają się z:

  • Fizykoterapii,która opiera się na użyciu pewnego rodzaju energii powstającej przy użyciu specjalistycznego sprzętu. W skład fizykoterapii wchodzi elektroterapia, ultradźwięki, magnetoterapia, laseroterapia, światłolecznictwo, ciepłolecznictwo, krioterapia. Jej efektem jest złagodzenie bólu. Fizykoterapia wspomaga jedynie rehabilitacje, rzadko stosowana jest, jako samodzielna terapia

  • Kinezyterapii, czyli leczenie ruchem, które wykorzystuje przede wszystkim ćwiczenia fizyczne, mające poprawić ogólną kondycje ciała. Mogą one dotyczyć Fizykoterapii,która opiera się na użyciu pewnego rodzaju energii powstającej przy użyciu specjalistycznego sprzętu. W skład fizykoterapii wchodzi elektroterapia, ultradźwięki, magnetoterapia, laseroterapia, światłolecznictwo, ciepłolecznictwo, krioterapia. Jej efektem jest złagodzenie bólu. Fizykoterapia wspomaga jedynie rehabilitacje, rzadko stosowana jest, jako samodzielna terapiagrupy narządów lub określonego miejsca w organizmie, szczególnie dotkniętego chorobą.

Masaż

Historia masażu wywodzi się ze starożytności, kiedy to był on  uzupełnieniem obrzędów religijnych, a z czasem części oddziaływań medycyny ludowej. Zapoczątkowany w Indiach i Chinach, stanowił naturalnąmetodę leczniczą. Już Hipokrates, a potem Celsus i Galena wskazywali na wykorzystanie masażu w poszczególnych jednostkach chorobowych. W Starożytnej Grecji masowano sportowców przed zawodami, aby natłuścić ich ciała oliwką.

Największy wkład w rozwój masażu leczniczego włożył szwedzki lekarz Per
Henrik Ling. Został on współautorem „szwedzkiej gimnastyki” w zakres której wchodzi masaż leczniczy. Zasady masażu ze wskazaniami i przeciwwskazaniami do jego wykonywania określił holenderski lekarz Johan Mezger, który  powołał on do życia prawdziwą szkołę masażu klasycznego i uważany jest za autora „masażu naukowego”.

W obecnym wylorzystaniu masaż leczniczy,  służy pobudzeniu krążenia i rozluźnieniu pacjenta. Uciskanie skóry w miejscach, w których potrzebna jest rehabilitacja kojąco wpływa na samopoczucie chorego oraz pozytywnie wpływa na pracę układu krążenia i układu nerwowego